Wilhelmina Zoutewelle

Werk: mixed media 

Over Wilhelmina Zoutewelle

Wilhelmina Zoutewelle (Wassenaar, 1958)
ABK-Minerva , Groningen.

Ik werk graag met papier. Gescheurd papier is voor mij een mooi en geschikt materiaal waarin ik ideeën en ervaringen kan uitdrukken die ik heb over en met de dingen om mij heen. Muziek, een gebeurtenis uit het verleden, een idee of een beeld uit de natuur kunnen aanleiding zijn om in (gescheurd) papier uitgedrukt te worden. Zo nu en dan komt een idee beter tot zijn recht in ruimtelijke vorm, drie-dimensionaal, waarbij meerdere materialen een rol spelen.

Verwerken van papier, vaak oude boeken en geschriften, lijkt een metafoor voor het verwerken van het oude in mij. Wat nu niet meer past heeft me wél gevormd en dat respecteer ik. Er ontstaat ruimte om naar nieuwe vormen te zoeken die recht doen aan een verouderde inhoud. Zo kan ik het door- en met me meedragen: vooruit dragen.

Tekst bij de foto  ‘Lijden – Louteren – Troost’

Het woord ‘lijden’ is maar een woord, een woord dat betekenis probeert te geven aan een intense gevoelslaag.
Door het woord beeld te geven lijkt iets begrijpelijk te worden van de ervaring van gevangen zijn…vastgespijkerd voelen….ingebonden en in vakjes opgedeeld.
Het me niet mee kunnen laten voeren op de beweging die van binnen wél voelbaar is.

Louteren is een proces waarvan ik niet weet of ik er in zit of niet.
Het is niet iets dat ik actief doe, of aan moet werken.
Het ontstaat wanneer ik een beeld maak van wat ik voel, wanneer ik dát naar buiten laat komen wat er in me leeft en het gevoel als het ware materialiseer.
Er onstaan verschuivingen, oude huidjes die los laten, vormveranderingen, vernieuwing….het voltrekt zich in mijn binnenste.

Troost ervaar ik als geruststelling, afwezigheid van angst. De troost zit in het maakproces. Er ligt trouw in besloten; aan mijzelf en aan dat wat gemaakt wil worden.
Dat brengt verzachting, heling en het geeft erkenning aan wat in me leeft.
Er is iets naar buiten gekomen dat in mij besloten lag en dat herkend kan worden door de ander in een soort van collectief bewust zijn.

Geen loutering zonder lijden en geen troost zonder lijden.
Lijden, louteren en troost zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden.